Madhu Mahavir

Geboorte

Op ll maart, een vrijdag en een van de eerste stralende lentedagen van het jaar, werd Madhu Mahavir geboren. Zijn vader Udar en moeder Felina woonden in een gehucht van negen ver uiteengelegen boerderijen, 2OO kilometer ten zuiden van Imovara, een grote provinciestad.
Enkele ogenblikken na zijn geboorte liet Madhu al aan zijn ouders zien hoe bijzonder hij was; toen zijn zenuwachtige vader tot twee keer toe de navelstreng uit zijn handen had laten glippen, pakte de pasgeborene de streng zelf vast en leek het of hij hem omhoog hield om doorgeknipt te worden.

 

Gave

Al snel werd duidelijk dat Madhu het vermogen had oplossingen en antwoorden te vinden die anderen niet zagen. Een verloren voorwerp kwam gegarandeerd terecht als Madhu er zich mee bemoeide, en hij wist altijd van te voren te vertellen wat hij voor zijn verjaardag kreeg, hoe zorgvuldig het cadeau ook geheimgehouden was. Hij doorzag dingen, voelde ze aan. Zelf kon Madhu zijn ontraadseltalent niet verklaren. Hij zei ‘gewoon een soort brommend kippenvel’ op zijn rug en hoofd te krijgen als hij de juiste aanwijzingen tegenkwam.

 

Vader en zoon

Als stugge landbouwer had Udar Mahavir geen goed woord over voor de ontwikkeling van zijn enige zoon. Hij schaamde zich voor Madhu, die anders was dan andere kinderen. Bovendien zag Udar aankomen dat zijn scherpzinnige kind later beslist geen boer zou willen worden, terwijl hij juist zo graag wilde dat Madhu in zijn voetsporen zou treden. Gelukkig waren er ook mensen die Madhu’s aanleg waardeerden en aanmoedigden, zoals zijn moeder, het hoofd van zijn school en zijn oom Ranga Mahavir. Deze oom ­– de broer van Madhu’s vader en een wereldberoemde dokter – maakte maandelijks de lange reis van de stad naar het platteland en nam dan altijd een boek voor zijn favoriete neefje mee.

 

Noodlot

Ongeveer halverwege Madhu’s achtste levensjaar veranderde alles. Hij kreeg een vreselijk ongeluk, samen met zijn moeder, zusje Abi en 33 andere mensen die in een bus zaten op weg naar de grote zaterdagmarkt. Ze reden net de brug over de Torre-rivier op toen de voorband klapte, en voor iemand besefte wat er aan de hand was, had de bus zich al door de bamboerailing geboord.
Een aantal dagen leek het alsof maar negen mensen de ramp hadden overleefd. En daar hoorden Madhu’s moeder en zusje niet bij – hun lichamen werden op de dag van het ongeluk nog geborgen. Madhu werd ruim twee dagen vermist. Totdat een vroege wandelaar in een stad zo’n 300 kilometer stroomafwaarts een jongen voorbij zag drijven. Het was Madhu, de tiende overlevende. Hij lag als een bal in elkaar gerold op een groot, goudgeschilderd houten beeld dat op het dak van de verongelukte bus vastgesnoerd had gezeten.

 

Weg van het platteland

Na het ongeluk werd de verhouding tussen Madhu en zijn vader nog moeizamer. Udar kon het verdriet nauwelijks verwerken. Hij was gebroken en verbitterd en kon de troostende schouder die zijn zoon op dat moment zo nodig had niet bieden. Hoe meer Madhu om genegenheid vroeg, hoe harder zijn vader hem afwees.
Oom Ranga, sinds het ongeluk zeker wekelijks bij zijn broer en Madhu op bezoek, zag vader en zoon steeds verder uit elkaar groeien. Er moest iets gebeuren, daar was iedereen het over eens. Uiteindelijk kwamen ze met zijn drieën tot een oplossing: Madhu zou voorlopig bij zijn oom gaan wonen.
Vijf maanden na de dood van zijn moeder en zusje verhuisde de inmiddels achtjarige Madhu van het platteland naar de stad. Nog geen twee maanden daarna verkocht zijn vader de boerderij zodat hij alle pijnlijke herinneringen achter zich kon laten en ergens anders opnieuw kon beginnen.

 

Begin van een samenwerking

Madhu bloeide op onder de hoede van zijn oom, en hij kreeg eindelijk de kans om het verlies van zijn moeder en zusje verwerken. Ranga bracht hem naar de beste school van de stad, waar Madhu in een razend tempo kennis begon te vergaren. In de klas ontmoette Madhu kinderen met dezelfde interesses als hij, in de buurt maakte hij vrienden die hem wegwijs maakten op straat. De levendigheid van de miljoenenstad beviel Madhu veel beter dan de stilte van het platteland.
Tijdens de eerste maanden bij zijn oom had Madhu het gevoel alsof er een laag stof van hem was afgevallen. Hij voelde zich onbegrensd en zijn intuïtie werkte beter dan ooit. Ranga was blij Madhu weer gelukkig te zien en de verscherping van zijn vermogen ontging hem niet. Het duurde niet lang voor hij zijn neefje vroeg hem te helpen met een van zijn opdrachten: de zoektocht naar de oorzaak van een raadselachtige epidemie in het zuiden van het land. Dankzij Madhu werd de bron van de ziekte binnen een dag ontdekt. Ranga kon toen op zijn beurt snel een antivirus maken, en samen hadden zij een heel dorp van de dood gered.
Zo kwamen Ranga en Madhu bekend te staan als degenen die men te hulp moest roepen wanneer een mysterie echt een mysterie was.